آموزش وردپرس طراحی سایت بدون برنامه نویسی دانلود قالب وردپرس قالب رایگان وردپرس قالب فروشگاهی وردپرس قالب سارا
خانه » یادداشت سردبیر » کشاورزی ایران در دوران پسا تحریم

کشاورزی ایران در دوران پسا تحریم

کشاورزی ایران در دوران پسا تحریم

دکتر محمودرضا روزبان

در خبرها از قول مدیر کل امور بین ­الملل وزارت جهاد کشاورزی آمده بود که “سیاست وزارت جهاد کشاورزی در دوران پس از تحریم، حمایت از تولیدات داخلی و ایجاد بازار برای صادرات محصولات کشاورزی ایران است!”. این که این سیاست تا حد درست است و چرا تا پیش از این مورد توجه قرار نگرفته است، موضوع بحث این نوشته نیست. با این حال، قبل از اتخاذ هر سیاستی برای هر بخشی، لازم است که نسبت به وضعیت گذشته و به ویژه حال، آسیب­شناسی کاملی صورت گیرد و بر مبنای نتایج بدست آمده، نسبت به تدوین سیاست­ها و ارائه راهکارها اقدام شود.

در این خصوص، وزارت جهاد کشاورزی بایستی بر اساس سیاست اتخاد شده، نسبت به ایجاد زیرساخت­های لازم برای حمایت از تولیدات داخلی و توسعه صادرات محصولات کشاورزی، اقدامات عملی تأثیرگذار و فراگیری انجام دهد که به برخی از آنها در ادامه اشاره می­شود:

اول آنکه مشخص شود حمایت از تولیدات داخلی، بطور خاص کدامیک از تولیدات بخش کشاورزی را شامل می­شود؟! بدیهی است در حال حاضر، محصولات مختلفی در بخش کشاورزی تولید می­شود که تولید خیلی از آنها لزوما در کشور ما دارای مزیت اقتصادی نیست. بنابراین در این راستا لازمست محصولاتی که در تولید آنها دارای مزیت اقتصادی هستیم و در بازارهای بین­ المللی قابلیت رقابت ­پذیری بالایی دارند در محور کار قرار گیرد و حمایت­های عملی از پژوهش، تولید، فراوری و بسته­بندی آنها صورت گیرد. نگاهی به آمارهای گمرک ایران نشان می­دهد که عمده این تولیدات، محصولات بخش باغبانی ما هستند که بیشترین درآمدهای ارزی بخش کشاورزی را نیز به خود اختصاص می­دهند.

دوم اینکه بخش اعظم کشور ما در یک منطقه خشک و نیمه خشک واقع شده است و در این شرایط، تولید خیلی از محصولات کشاورزی به شیوه فعلی، فاقد توجیه اقتصادی است. پس یکی دیگر از اقدامات لازم اینست که وزارت کشاورزی، سیاست اصلاح تولیدات آب­بر را در دستور کار خود قرار دهد و در این راستا، با حمایت از تجهیز باغات و مزارع به سامانه­ های آبیاری تحت فشار و مکانیزه کردن آنها، به حذف باغات و مزارع غیر اقتصادی، اقدام نماید.

سوم اینکه که محصولات کشاورزی به دلیل فسادپذیر بودن، قابلیت نگهداری محدودی دارند و سیاست “توسعه صادرات غیر نفتی” تا زمانی که زیر ساخت­های اولیه آن ایجاد نشود، تنها در حد یک شعار باقی می­ماند. از این رو لازمست به موازات رفع تحریم­های تکنولوژیک و بانکی، در اولین فرصت نسبت ورود فناوری ­های لازم برای ایجاد صنایع تبدیلی و احداث انبارها، سردخانه­ ها و پایانه های استاندارد ریلی و هوایی به منظور صادرات محصولات کشاورزی در مناطق مختلف کشور، اقدام عاجلی به عمل آید.

از طرفی، سیاست صادرات محصولات کشاورزی تا زمانی که بازار داخل سامان نپذیرد سیاست پایداری نخواهد بود. چرا که در غیر اینصورت، هر نوسانی در تأمین نیازهای بازار داخل، صادرات محصولات کشاورزی را دستخوش تصمیمات سیاسی کرده و از رونق می­اندازد. پس لازمست قبل از هر چیز، برای سامان­دهی بازار داخل از طریق تقویت اتحادیه­ های تولیدی و خدماتی کشاورزی، تمهیداتی اندیشیده شود و در جهت حذف پدیده­ واسطه­ گری و دلالی در این بخش اقدامات جدی صورت گیرد.

بدیهی است انجام اقدامات فوق بدون داشتن نیروی انسانی متخصص، مجرب و مجهز به دانش روز ممکن نمی­باشد. اگرچه در دو دهه اخیر با رشد فزاینده دانش ­آموختگان بخش کشاورزی مواجه بوده ­ایم، اما این دانش­ آموختگان، در بسیاری از مواد، فاقد توانمندی­ها و مهارت­های لازم برای ورود به بازار کار می­باشند. از این رو لازمست سازوکارهای توانمندسازی و به روز نمودن دانش عملی این افراد از طریق برگزاری کارگاه­ های آموزشی در اولویت برنامه­ های  دانشگاه­ها، انجمن­های علمی و سازمان­ نظام مهندسی کشاورزی قرار گیرد تا بهترین بستر برای علمی­ سازی کشاورزی فراهم شود.

امید است این بار وعده مسئولین جامه عمل به خود بپوشد و در عمل شاهد حمایت علمی و منطقی از تولیدات داخلی در راستای صادرات محصولات کشاورزی باشیم. انشاء ا…

theme